Globalexplorer

Na onze tijd in Bolivia hadden we nog ongeveer een week over. Wat te doen… Na een aantal opties te overwegen besluiten we ook naar Huaraz te gaan. De foto’s van Gerard bij al die meren zien er zo mooi uit en wij vliegen vanaf Lima, dus Huaraz is dan niet te ver weg en een prima optie voor de laatste week.  We nemen de bus en in ons hostel bekijken we alle optionele dagtrips. Ook wij hebben niet de tijd voor een 4 daagse of langere trip, dus dagtrips zullen het worden. De meest bekende trip hier in de Cordillera Blanca (een van de prachtige bergketens op aanzienlijke hoogte, allemaal met besneeuwde toppen) is die naar Laguna 69, oftewel Lake 69. Vanaf het dakterras van het hostel genieten we de eerste dag van het uitzicht en lopen we een beetje het zeer gezellige en schone centrum rond. Het is een week feest, dus elke dag muziek, vuurwerk en veel mensen op straat.

De tweede dag gaan we eerst naar een ander meer. Deze dagtrip brengt ons naar zo’n 4000 meter en vanaf daar lopen we door een vallei richtig een nieuwe berg waarachter een meer ligt. Even wennen weer aan de hoogte en vooral Liz heeft er nog niet zo veel ervaring mee dus we doen het rustig aan. In de vorm van een kronkelende slang loopt er een leuk meertje door de vallei heen die we ongeveer volgen langzaam omhoog.

Na zo’n 2 uur lopen komen we aan bij het meer. Het is bijna grijs, nog meer geaccentueerd door al het grijs om ons heen. In de verte mooie sneeuwtoppen en gletsjers, een prachtige plek om rustig een paar uurtjes door te brengen. Aan de overkant van het meer eindigt de gletsjer, dus na de lunch lopen we daarheen om dat eens van dichtbij te bekijken. Het is lastig ademen om deze hoogte, maar je wordt dan ook beloond met natuur waar je geen genoeg van krijgt. We blijven daar verder relaxen tot we aan het eind van de middag weer terug richting Huaraz gaan en s’avonds een lekkere pizza achterover slaan, in combinatie met een verfrissend koud lokaal biertje.

De volgende dag gaan we dan naar Lake 69. Het meer van de prachtige foto’s van Gerard, we zijn benieuwd. Op weg naar dit nationale park worden we overspoeld met informatie door onze chauffeur die het leuk vind om gids te spelen. In het Spaans, dus goede oefening voor mij. We zijn zeer onder de indruk, hij verteld ons hoe in 1995 er hier voor de tweede keer een gigantische landslide was die in de 2 dorpjes waar we doorheen reden 20 000 mensen dood achter liet en de dorpjes volledig vernielde. En dat was dus in de laatste eeuw al de tweede keer. Je ziet overal stenen liggen nog in verschillende maten, we worden er stil van…

Een tijdje later beginnen we de klim van de weg af omhoog naar het nationale park en deze rit is zeer indrukwekkend. We rijden door een vallei met aan beide kanten besneeuwde toppen van 5000 tot 6000 meter en de rotswanden zijn vaak volledig verticaal. In het midden komen we langs enkele meren met allemaal verschillende prachtige kleuren. Waaronder blauwe en groene meren:

En dan moet het mooiste nog komen. We beginnen verderop te lopen door een mooie vallei met koeien en stieren en paarden overal om ons heen en aan de horizon de berg waar we naartoe gaan voor het meer. We gaan klimmen tot 4800 meter, dus het geleidelijke begin is welkom. Echter staat Salkantay nog vers in mijn geheugen en besluit ik deze keer zo lang mogelijk op mijn eigen tempo door te klimmen zonder te stoppen. Het klinkt raar misschien, maar hoe meer je stopt, hoe zwaarder het is. Dus na een half uur begint de steile klim en ik ga er als een speer vandoor. Buiten adem en hartslag 160+ schat ik zo, voor de komende anderhalf uur. Ik passeer letterlijk iedereen op de trek, maar ik wilde gewoon zo lang mogelijk doorgaan. Halverwege kom ik langs een donkergroen meer, weer een compleet andere kleur. De foto neem ik terwijl ik loop:

Daarna door de volgende vallei:

Dan nog een laatste steile klim en 100 meter voor het einde moet ik toch echt ook even rusten en drinken. Op dit moment komt er nog een gids voorbij gerend zowat, het blijft ongelooflijk hoe fit die mensen zijn. 5 minuten later ben ik er en dit meer is zo mooi dat ik er stil van word. De kleur blauw is wel zo mooi, niet te geloven. En de prachtige bergen op de achtergrond plus een waterval erbij, wat wil de mens nog meer… Behalve de gids is er nog niemand, dus ik geniet in alle rust terwijl ik mijn lunch neem.

De weg terug rustig aan naar beneden en we nemen nog allerlei foto’s. Aan alle kanten om ons heen is er wel wat nieuws mooi te zien, meren, bergen, watervallen, dieren, rivieren, stenen huisjes, noem het maar op. Maar vooral de verschillende kleuren meren. Om dit verschil goed te kunnen zien, hier nog even kleine compilatie van de panorama foto’s die ik die dag gemaakt heb:

Klik hier voor alle foto’s.

En dat was het dan. Vannacht met de bus terug naar Lima, dag erna naar Buenos Aires voor laatste 2 dagen ontspannen en daarna weer naar Europa. Ik ga nog het weekend naar London een toernooi kijken en daarna ben ik weer terug in het land. Dit hele jaar is een fantastische ervaring geweest. Zoveel gezien, zoveel gedaan, zoveel meegemaakt. Zonder dit blog en alle foto’s en video’s zou je bijna van alles vergeten. Het is bijna te veel om te bevatten. Om maar een paar dingen te noemen: Chinese muur, haaien voeren, bazooka schieten, parachutespringen, bungy jumpen, alle prachtige treks, alle leuke mensen die ik ontmoet heb, de amazone, paaseiland, San Pedro gevangenis, enzovoort, enzovoort. Eenmaal thuis ga ik er nog lekker van nagenieten. En natuurlijk weer plannen voor de toekomst, want er is nog zoveel te zien en te doen in de wereld. Ik verwacht vele telefoontjes voor vele drankjes van jullie allemaal zodat ik mijn zwaar verwaarloosde sociale leven weer kan oppakken. Ik zie er naar uit jullie allemaal weer te zien; tot snel in Nederland weer…

Groeten,

Maarten

Eindelijk zijn we dan in Cusco,  de vertrek plek voor Peru’s meest bekende toeristen plaats Machu Picchu. Ook wij slaan natuurlijk deze oude Inca stad niet over en dus komen we om 5 uur in de ochtend met de bus aan om voor een dicht hostel te staan waar niemand open doet. Handig als je moe en koud bent…

Gelukkig had ik als backup plan een tweetal andere hostel namen opgeschreven die me wel goed leken, dus na een half uurtje hadden we een goed alternatief en konden we even gaan slapen. Zoals Gerard vertelde in zijn eerdere verhalen is het voor ons hier de eerste keer op hoogte en inderdaad merk je dat doordat je snel buiten adem bent. En dat terwijl we pas op ruim 3000 meter zitten. Iedereen die een trekkings tocht gaat doen naar Machu Picchu wordt aangeraden enkele dagen te aklimatiseren, dus dat doen wij dan ook.

We besteden de tijd in en rondom Cusco waar genoeg te doen en zien is, het is een levendige stad met veel mooie gebouwen en interessante oude Inca plekken. We nemen een stadstour en bezoeken van alles, waarna we natuurlijk ook even poseren met een lokale vrouw plus Alpaca, soort van lama:

Na twee dagen is het tijd voor de trek. We waren van plan dezelfde te doen die Gerard gedaan had, maar het kriebelde toch behoorlijk bij mij om een andere te doen. De Salkantay trek staat er namelijk om bekend hier om de zwaarste trek te zijn en ik wil eigenlijk wel graag kijken of ik dat nog aankan. Bovendien is het weer bijna tijd voor de squash competitie thuis, dus een beetje conditie training kan geen kwaad.

Na veel wikken en wegen beslis ik Salkantay te gaan doen en doet Liz de trek die Gerard gedaan heeft aangezien zij geen trek ervaring heeft. We boeken onze treks en kopen de benodigde spullen. Ik moet alles meenemen, want we gaan 5 dagen de bergen in en zullen op de laatste nacht na in tenten slapen. Gelukkig mag je 5 kilo meegeven voor een van de muilezels, zodat je zelf niet zoveel hoeft te dragen.

Ik kwam er echter al snel achter dat ik het met 5 kilo bij lange na niet ging redden, want in totaal had ik 19,5 kilo aan spullen (inclusief 4 liter water). Onze tour operator had gezegd dat als het wat meer was, het geen probleem zou zijn dus ik gok het erop en stop 12 kilo in de backback voor de muilezels en loop met 7,5 kilo voor mezelf rond. Veel te veel dus, maar ik gok erop dat ik het wel voor elkaar krijg bij de gids later.

We vertrokken om 4 uur s’ochtends, maar ik kreeg meteen een stukje Zuid-Amerikaanse punctualiteit om de oren, om tien voor 5 haalden ze me uiteindelijk op om vervolgens de hoek om te rijden waar de bus klaar stond die om kwart over 5 vertrok. Ruim een uur te vroeg uit bed gegaan dus voor niks. Ach ja, dat hoort er ook bij. Drie uur rijden later komen we aan bij het dorpje vanuit waar we vertrekken en na wat gekibbel met de gids krijg ik het voor elkaar dat hij mijn backpack met 12 kilo accepteert zodat ik maar 7,5 kilo hoef te dragen zelf.

Na kennismaking met de groep vertrokken we om half negen uiteindelijk en na enkele uren rustig omhoog lopen zien we achter enkele andere bergen de Salkantay berg waar we de tweede dag heen gaan (met besneeuwde toppen):

Ze hadden ons verteld dat dag 1 en 2 het zwaarste zouden zijn en na bijna tien uur omhoog en omlaag lopen op dag 1 komen we kapot aan in ons eerste kamp. Het is er koud en we krijgen er net als de komende dagen 2 keer per dag rijst met wat groente. Erger nog, vlak voor ons tentenkamp is een hotel met verwarmde jacuzzi buiten waar een paar rijke toeristen die hier met de auto gebracht zijn lekker liggen te dobberen terwijl wij koud en kapot langs lopen. Ach, zij betalen 6000 dollar voor hun 5 dagen, wij 200. Om 9 uur ligt iedereen in bed, moe en benieuwd naar dag 2. Het plan is namelijk om van 3700 meter naar 4600 meter hoogte te lopen en daarna 1800 meter te dalen weer naar 2800 meter. De tenten staan niet op rechte grond dus lekker slapen is het niet echt.

Om 5 uur s’ochtends staan we op en na wat ontbijt en beginnen we aan de tocht. Al snel komen we erachter waarom Salkantay nou juist zo zwaar is. Het stuk omhoog gaat niet meer geleidelijk, het is nu zigzaggend (zeg maar Disneyland achtige rijen idee) bijna recht omhoog en nu begint de hoogte ook echt een rol te spelen. Sommige mensen hebben er meer last van dan anderen, het heeft behoorlijk wat invloed op mij helaas. Elke tien seconden stijl klimmen ben ik buiten adem, misselijk en duizelig. Ik voel me net een persoon van 100 ofzo. Nog 4 uur klimmen te gaan naar 4600 meter… Het uitzicht is er wel prachtig:

Vier lange, zeer zware uren later komen we dan uiteindelijk toch aan op de top, zonder hulp van de paarden die er ook zijn voor de mensen die het niet meer trekken (en dat waren er wel een aantal). Ik vind het echt ongelooflijk hoeveel effect de hoogte op de mens kan hebben, het leek wel alsof ik 0,0 conditie had… Maar we zijn er en dat voelt goed! We lopen door een pas die langs een gletsjer loopt en dat ziet er echt weer prachtig uit. Daarnaast natuurlijk ook nog even poseren met het hoogte bordje:

Ma eem half uurtje rusten beginnen we weer te dalen en 500 meter lager voel ik me weer veel beter. We zijn nog steeds boven de boomgrens, maar de omgeving is spectaculair en we lunchen na een paar uur in een vallei met en rivier erdoor. Deze keer geen rijst, we krijgen spaghetti bolognese. Athans, zo werd het geïntroduceerd, er zat verder geen vlees in of zo. Ik eet wat voor de energie, maar vul het aan met wat energy bars. Verder voor we verdergaan nog even genieten van het uitzicht:

Na de lucht de laatste paar uren beneden naar 2800 meter. In onze groep zitten 2 mensen die net een berg van 6000 meter gedaan hebben en dus wel snel zijn en de gids zegt tegen hen dat het nog 2 uur en tien minuten te gaan is voor hen, 3 uur voor de rest. Als dat geen uitdaging is dan weet ik het ook niet meer, dus ik voel me aangesproken om die 2 uur tien te gaan verbeteren. Immers is omlaag mijn specialiteit…

1 uur en 40 minuten later kom ik als eerste aan en ondanks dat ik er nog eens een half uur afgelopen heb, heb ik er al meteen spijt van. Ik heb namelijk door mijn half rennende afdaling in de 32 graden hitte mijn voeten te veel geweld en wrijving aangedaan. Ik heb 2 grote pijnlijke blaren, op beide voeten een. Dat wordt nog leuk dus de komende 3 dagen… Slim weer van me om mezelf te moeten bewijzen.

Na een nachtje half slapen kruipen we onze tenten uit en worden we beloond met een prachtig uitzicht over de vallei die we die dag gaan afdalen, de wolken hangen er nog en dat zorgt voor een mooi uitzicht. En door de extreme hoogte verschillen hebben we elke dag een complete andere omgeving, we zitten nu ook weer beneden de boomgrens…

Nog even poseren voor de camera en we kunnen verder.

We dalen de hele dag weer verder af en nemen bij de eindplek een bus verder naar de eindbestemming van die dag waar we met z’n allen naar de hot springs gaan, natuurlijke thermale baden op heerlijk warme temperatuur. Even een uurtje schoon worden en spieren laten rusten dus, heerlijk.

De vierde dag gaan we naar het laatste berg dorpje beneden aan de berg waar Machu Picchu ligt, Aguas Calientes. Dit is gelukkig een relaxte dag van alleen maar een uur of 6 op redelijk rechte grond lopen. Scheelt weer voor de blaren die ik al op allerlei manieren heb proberen te behandelen. Dit is overigens het deel wat hetzelfde is als de Inca Jungle trek die Gerard gedaan had, wel grappig. We lopen ook een deel over een spoor, de enige manier om Aguas Calientes in te komen is lopend of met de trein…

Eenmaal daar aangekomen krijgen we zowaar een hostel toegewezen, een bed dus! Dat ziet iedereen wel zitten na slecht slapen op oneven grond in een tent, dus dat is mooi. We krijgen de instructie om s’avonds weer te ontmoeten in een restaurant, dus nog een normale maaltijd ook! Althans, dat dachten we… Het restaurant was erg mooi, langs de rivier en mooie inrichting, dus iedereen zat hongerig en met goede moed te wachten, tot we ineens onze kok binnen zagen lopen en ons afvroegen wat die daar deed. En ja hoor, een minuut of tien later kwam hij aanzetten met een bakje rijst en wat groenten, in een restaurant nota bene! Behoorlijke domper voor ons allemaal dus, maar ja aangezien we weer om 4 uur op moeten de volgende dag gaan we maar gewoon naar bed daarna.

De laatste dag zouden we ook weer de andere groepen treffen van de andere tocht met Liz, maar eerst moest er nog gewerkt worden. Als afsluiter van Salkantay liepen we de ruim 1400 treden (500 meter) in een uurtje omhoog naar de ingang in plaats van met de bus, dus dat was wel leuk in het donker. En dan, eindelijk, Machu Picchu… De “verloren” Inca stad, in 1911 door een Amerikaansexplorer “gevonden” op aanwijzing van wat lokale Inca mensen en een jaar later door National Geographic plus wat anderen schoongemaakt en sindsdien geëxploiteerd door de overheid.

Op aanwijzing van Gerard die er een week of 2 geleden was gingen we bij aankomst toen het om 6 uur open ging meteen door naar een andere berg die er achter staat, Wayna Picchu. Deze berg kan je ook nog beklimmen om een mooi uitzicht over de gehele stad te krijgen, maar er mogen maar 400 mensen op per dag, dus dat is opschieten voor het niet meer kan. Op weg erheen loop je door Machu Picchu heen en het valt meteen op hoe gigantisch groot het is, erg indrukwekkend. We zijn ruim om tijd bij Wayna Picchu en dus ben ik om kwart voor acht s’ochtends bovenop als eens van de eersten en geniet voor de drukte van een prachtig uitzicht:

Ik klim op mijn gemak weer naar beneden en ontmoet daar Liz weer zodat we samen op ons gemak Machu Picchu kunnen bekijken. Ik ben normaal niet zo van de ruïnes, maar dit is echt ongelooflijk, zo massief, zo groot, zo mooi gebouwd. En nog veel bizarder, op deze hoogte in de bergen zonder goed materiaal. Het is net als de Piramides in Egypte een zeer indrukwekkend voorbeeld van de inventiviteit en kunde van het Inca volk.

[singlepic=3818,320,240

Aan het einde van de ochtend nog even aan de andere kant omhoog geweest om alles van de andere kant te bekijken en ook daar is het uitzicht prachtig:

We vetrekken in de middag weer naar Aguas Calientes, het was een zware, maar zeer mooie tocht van 5 dagen met een prachtig hoogtepunt. Machu Picchu is verdiend een van de nieuwe 7 wereld wonderen. S’avonds terug in Cusco lekker slapen, een rustdag erna en morgen vertrekken we naar Puno, laatste bestemming in Peru voor we naar Bolivia vertrekken.

Groeten,

Maarten